You Are Here: Home » Η Άποψη » Κι έλεγα να σου στείλω ένα γράμμα…

Κι έλεγα να σου στείλω ένα γράμμα…

Κι έλεγα να σου στείλω ένα γράμμα…

Ισχύει και αντίστροφα: και η πολλή παραφροσύνη  γεννά θλίψη. Σε όσους υπόκεινται σ’ αυτήν και υποφέρουν απ’ αυτήν, θέλουν δε θέλουν.
Χωρίς θλίψη και χωρίς παραφροσύνη, να τα πούμε απλά, για ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ τα πράγματα:

Το μεταναστευτικό/προσφυγικό δεν είναι θέμα που η λύση του άπτεται στην καλή διάθεση, την ευστροφία, την ευελιξία, την έμπνευση ή την οσοδήποτε σκληρή δουλειά οποιουδήποτε «ενός» κάποιου.  
Δεν είναι θέμα ενός πολιτικού, ενός διοικητικού ή υπηρεσιακού παράγοντα. Δεν είναι θέμα ενός πρωθυπουργού, ενός υπουργού, ενός Πάπα ή Πατριάρχη, ενός περιφερειάρχη, ενός δημάρχου.
Είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο και πολυεπίπεδο παγκόσμιο πρόβλημα που, όπως πολλοί είναι οι παράγοντες που το προξενούν, πολλοί –πολύ περισσότεροι, για την ακρίβεια- είναι οι παράγοντες που οφείλουν να συνεργαστούν για να το αντιμετωπίσουν.

 Σ’ ένα πολύπλοκο διεθνές ζήτημα, είναι αυτονόητο ότι η πίεση ασκείται από πάνω προς τα κάτω, από τα βουβάλια προς τα βατράχια, όχι αντίστροφα.
Εν προκειμένω, οι δύο «υψηλότεροι» εκ θέσεως παίκτες, τα βουβάλια, είναι η Τουρκία και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Με φόντο ένα σωρό διακυβεύματα (από τη σχέση Ευρώπης-ΝΑΤΟ και ΝΑΤΟ-Ρωσίας, μέχρι αγωγούς πετρελαίου και αερίου, το υπό ίδρυση Κουρδικό κράτος, την «επόμενη μέρα» στη Συρία, την υπό διαμόρφωση κατάσταση στο Ιράκ, τη διάχυση των μαχητών του ISIS καθώς υποχωρεί από θέσεις που είχε καταλάβει κ.λπ., κ.λπ.), η Τουρκία πιέζει την Ε.Ε., παίζοντας με την «κάνουλα» των ροών.
Η Ε.Ε.,
που κι αυτή αντιμετωπίζει πολλά εσωτερικά ζητήματα συνοχής και κατεύθυνσης, απαντά κλείνοντας ή περιορίζοντας τους ρυθμούς απορρόφησης.
Στη μέση αυτών των Συμπληγάδων, είναι η Ελλάδα
.
Τα «βουβάλια» πιέζουν την Ελλάδα. Και εντός Ελλάδος, η πίεση μεταφέρεται αναλόγως, από την Κυβέρνηση προς τα κάτω επίσης. Τελευταίος διοικητικός σταθμός άσκησης πίεσης σ’ αυτή την αλυσίδα, είναι η τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου βαθμού. Οι Δήμοι, δηλαδή. Η πρώτη πολιτειακώς θεσμική οντότητα πάνω από τις όποιες κοινωνικές, οικονομικές και εμπορικές συλλογικότητες και τον απλό πολίτη. Είναι τόσο απλό.

Κι όσο κι αν γεμίζουν κοιλίτσες με τέτοιου είδους τρελίτσες, όποιος ισχυρίζεται ότι ο (οποιοσδήποτε) Δήμος έχει κύρια και κεντρική ευθύνη ή, πολύ περισσότερο, θα μπορούσε να έχει ουσιαστικό και κρίσιμο ρόλο στην επίλυση των τελικών επιπτώσεων ενός τέτοιου γιγάντιου προβλήματος, απλώς κοροϊδεύει τον κόσμο, σκοπίμως ή όχι.

Σε ό,τι αφορά τη Σάμο και τα υπόλοιπα νησιά του ΒΑ Αιγαίου, το χρονικό της κυλιόμενης πίεσης  από την άνοιξη του 2015 και μετά είναι ενδεικτικό και χαρακτηριστικό: η Τουρκία άνοιξε τελείως την κάνουλα. Η Ε.Ε. έκλεισε, σχεδόν τελείως, τις οδούς υποδοχής. Πρόσφυγες και μετανάστες εγκλωβίστηκαν και άρχισαν να στοιβάζονται στην Ελλάδα και, κυρίως, στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου. Η κυβέρνηση αποφάσισε (καθ’ υπόδειξη-εντολή) των «εταίρων» μας, να φτιάξει hotspots στα νησιά. ΌΛΟΙ οι Δήμοι αντέδρασαν. ΟΥΔΕΙΣ εισακούστηκε. Η κυβέρνηση, όπως ήταν φυσικό, επόμενο και αναπόφευκτο, έκανε ό,τι ήθελε και είχε δικαίωμα να κάνει.

Ειδικά στη Σάμο, τα νήματα κινήθηκαν ταχύτατα από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας κυρίως και το hotspot φτιάχτηκε πρόχειρα και απερίσκεπτα σε χώρο εντός αστικού ιστού που, όμως, δεν ανήκε στο Δήμο, άρα δεν του έπεφτε ούτε καν τυπικός λόγος.
Κάποιοι, τότε, δεν είδαν την «επόμενη» μέρα και δεν αντέδρασαν όπως έπρεπε.
Ο Δήμος την είδε και αντέδρασε. Δεν εισακούστηκε.
Δεν βοηθήθηκε κιόλας, διότι όσο πιο ψηλά είναι κάποιος στη διοικητική ιεραρχία (και ΌΛΟΙ είναι πιο ψηλά σ’ αυτήν από τον κάθε Δήμο…), τόσο καλύτερα θέλει να τα έχει με την κυβέρνηση και τα κονδύλια της.

Όλοι ξέρουμε πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα. Τα νησιά έχουν λίγους κατοίκους και βρίσκονται μακριά από τη Βουλή. Δεν μπορούν να κλείσουν τις εθνικές οδούς και τις σιδηροδρομικές γραμμές ή να «πνίξουν» την πρωτεύουσα με άλλους τρόπους. Και γι’ αυτό, η κυβέρνηση αποφάσισε το ΜΕΓΙΣΤΟ μέρος της πίεσης να εξακολουθεί να ασκείται εδώ και όχι, π.χ. στη Θεσσαλία, ή τη Δυτική Μακεδονία ή την Πελοπόννησο.
Συγχρόνως, οι «σοφοί» της Ε.Ε. αποφάσισαν ότι ο εγκλωβισμός και οι κακουχίες όσων παρέμεναν και παραμένουν υπό άθλιες συνθήκες στα νησιά, θα έδιναν σταδιακά και τον κατάλληλο «τόνο» σε όσους νέους πρόσφυγες και μετανάστες θα σκέφτονταν να ξεκινήσουν προς Ελλάδα.
Θεώρησαν ότι αν η μετάβαση από τα νησιά στην ηπειρωτική χώρα γινόταν εύκολα, αυτό θα έστελνε λάθος «μήνυμα». Και ότι το σωστό τέτοιο μήνυμα ήταν και είναι το «δεν περνάμε καλά, ούτε φεύγουμε από εδώ. Παραμένουμε ‘’φυλακισμένοι’’ και υποφέρουμε».
Είναι απάνθρωπο και ανήθικο, αλλά έτσι είναι. Και τα βατράχια όταν τσακώνονται, πατάνε τα μυρμήγκια. Για τα μυρμήγκια, τα βατράχια είναι βουβάλια…
Σ’ αυτό το πλαίσιο λογικής άρχισαν από πολύ νωρίς οι πιέσεις και για ΔΕΥΤΕΡΟ hotspot (και) στη Σάμο. Η κυβέρνηση το ήθελε και αν το αποφάσιζε εν τέλει, θα το έφτιαχνε ΚΑΙ αυτό και ΚΑΝΕΙΣ δε θα μπορούσε να αντιδράσει ουσιαστικά και πάλι.
Απαιτήθηκαν πολύ λεπτοί χειρισμοί προκειμένου, τελικά, αντί για ΔΕΥΤΕΡΟ hotspot να προβλεφθεί ειδικός χώρος για τους παραβατικούς ΕΝΤΟΣ του υφιστάμενου.
Οι χειρισμοί αυτοί, όπως και ΟΛΕΣ οι προσπάθειες για να αποσυμφορηθεί το Κέντρο Υποδοχής έγιναν από το Δήμο χωρίς, πρακτικώς, ΚΑΜΙΑ βοήθεια από πουθενά.
Με την Περιφέρεια να συμπαρίσταται… ηθικώς ίσως, αλλά όχι εμπράκτως. Και με διάφορους άλλους φορείς να ρίχνουν άμεσα ή έμμεσα νερό στο μύλο των ακραίων και φανατικών
–δίνοντας αφορμή στην κυβέρνηση να σκληρύνει κι άλλο τη στάση της, αντί να υποχωρεί μπροστά στα λογικά και δίκαια επιχειρήματα που της ανέπτυσσε η δημοτική αρχή.

Ότι προσφάτως, λοιπόν (ευτυχώς, στο τέλος της τουριστικής σεζόν…), αποφάσισαν να αρχίσουν αλληλογραφία για όλα αυτά τα ζητήματα με τις ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ υπεύθυνες αρχές και άλλοι παράγοντες εκτός από τον Δήμαρχο Μιχάλη Αγγελόπουλο, είναι πράγματι ενθαρρυντικό.

Ακόμη πιο ενθαρρυντικό και ωφέλιμο θα ήταν, όμως, να έχουν ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΧΘΕΙ εμπράκτως και ουσιαστικά με τις δύσκολες και επίπονες προσπάθειες του Δήμου να ΑΠΟΚΡΟΥΣΕΙ τις παράλογες κυβερνητικές απαιτήσεις και να διεκδικεί σταθερά και έντονα την ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ του hot-spot όλους αυτούς τους μήνες -παρότι, διοικητικά, επαναλαμβάνουμε, έχει το ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ οπλοστάσιο και εύρος ευθύνης απ’ όλη την αλυσίδα.

Ή, μήπως, αυτά τα δύο χρόνια, έχουν υπάρξει όχι κραυγές και μισόλογα, αλλά τέτοιες ουσιαστικές πρωτοβουλίες, δράσεις και προτάσεις από κάποιον άλλον εκτός από το Δήμο και δεν τις θυμόμαστε;

Όπως και να ‘χει το πράγμα, ένα είναι βέβαιο και πρέπει να θυμούνται όλοι: Για ένα ακριτικό νησί στο επίκεντρο του προβλήματος, όπως είναι η Σάμος, η αντιπολίτευση του εντυπωσιασμού ως απάντηση σε μια ρεαλιστική πολιτική, είναι επικίνδυνη και απαράδεκτη από ηθική άποψη και από άποψη υπευθυνότητας.

Καλή αρχή, λοιπόν, η αποστολή επιστολών. Καλύτερη συνέχεια θα ήταν η συνυπογραφή τους…

About The Author

Number of Entries : 680

Leave a Comment

Scroll to top