You Are Here: Home » TOP » Ο μοναχικός αγώνας των Δημάρχων και ο κυνικός Κίσσιντζερ…

Ο μοναχικός αγώνας των Δημάρχων και ο κυνικός Κίσσιντζερ…

Ο μοναχικός αγώνας των Δημάρχων και ο κυνικός Κίσσιντζερ…

Ενόψει της κινητοποίησης που οργανώνουν από κοινού οι Δήμοι Σάμου, Λέσβου και Χίου, στις 5 Δεκεμβρίου έξω από το Υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, αξίζει τον κόπο να θυμηθούμε κάτι: Ο κυνικός Χένρι Κίσιντζερ είπε κάποτε ότι «η απουσία εναλλακτικών λύσεων ξεκαθαρίζει θαυμάσια το μυαλό».
Ως επικεφαλής της μυστικής και φανερής διπλωματίας των ΗΠΑ επί δεκαετίες, φρόντισε να εφαρμόσει και στην πράξη τη θεωρία του. Κόσμος και κοσμάκης βρέθηκε εξαιτίας του χωρίς εναλλακτική λύση, άλλη από το να (ξεκαθαρίσει το μυαλό του και να) κάνει ό,τι «έπρεπε». Δηλαδή ό,τι ήθελε ο μίστερ Χένρι…

Κανείς δε μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το αν η σημερινή κατάσταση στο προσφυγικό/μεταναστευτικό είχε προβλεφθεί δεκαετίες πριν (ή ακόμη και έχει υποκινηθεί για τον άλφα ή βήτα λόγο) σε γραφεία απ’ αυτά όπου κάποτε ο Κίσσιντζερ έλυνε κι έδενε.

Είτε συμβαίνει έτσι είτε όχι, η Ελλάδα ήταν δεδομένο ότι σ’ αυτό που θα συνέβαινε, θα έπαιζε, ως συνήθως, ρόλο κομπάρσου, ειδικά από τη στιγμή που βρέθηκε από το 2010 και μετά και με την πλάτη στον τοίχο σε σχέση με την παραπαίουσα οικονομία της.

Το θέμα λοιπόν με την ασφυκτική κατάσταση στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου που όψιμα κάποιοι ανακαλύπτουν ως «μείζονος σημασίας» και με «δραματικές διαστάσεις», δεν είναι τέτοιο τώρα, δυόμιση χρόνια μετά το ξέσπασμα του καλοκαιριού του 2015. Είναι τέτοιο, μείζον και νομοτελειακά δραματικό στην εξέλιξή του, τουλάχιστον ένα καλοκαίρι ΠΡΙΝ από το 2015, από τον Ιούνιο του 2014, όταν και ανακηρύχθηκε το «χαλιφάτο» του αυτοαναφερόμενου ως «Ισλαμικού Κράτους».

Στα διπλωματικά γραφεία όλων των χωρών, όλοι άρχισαν τότε να συζητούν και να προετοιμάζονται για τις συνέπειες που θα επέφερε εκείνη η αλλαγή προς το χειρότερο στην πιο ταραγμένη περιοχή του πλανήτη.  Όλοι… πλην της Ελλάδας, καθώς αποδείχθηκε.

Για κάποιους λόγους που δυστυχώς, δεν έχουν πια και τόση σημασία, ουδείς θεώρησε τότε στην Ελλάδα ότι αυτή η πρωτοφανής για τη σύγχρονη ιστορία εξέλιξη στην πολύπαθη Μέση Ανατολή θα είχε ουσιαστικές και σχεδόν άμεσες επιπτώσεις στη δική μας χώρα. Τους φαινόταν… μακρινή η απόσταση Συρίας/Ιράκ – Ελλάδας; Ασχολούντο μόνο με την οικονομία; Ποιος ξέρει; Το αποτέλεσμα, πάντως, ήταν πως, τότε, η μόνη μέριμνα που ελήφθη –κι αυτή άρον άρον- ήταν ένα συρματόπλεγμα στον Έβρο. Για τα νησιά… πέρα έβρεχε.

Ακολούθησε μια περίοδος ημι-ακυβερνησίας, όπως θα θυμάστε και μετά… ήλθε το καλοκαίρι του 2015. Το κύμα των εκατομμυρίων προσφύγων που όλοι (πλην ημών των μακαρίων) ανέμεναν, προστέθηκε στο επίσης αυξημένο (αφού βρήκαν ευκαιρία) ρεύμα των οικονομικών μεταναστών, η Τουρκία άνοιξε τις πύλες και άρχισε ο χαμός.
Όλοι «έπεσαν απ’ τα σύννεφα», ως συνήθως.
Κανένα σχέδιο, κανείς προγραμματισμός, καμία χαραγμένη πολιτική, καμία προετοιμασία σε επίπεδο συζητήσεων και προβλέψεων με τους δανειστές για τις ειδικές συνθήκες που θα προέκυπταν αναπόφευκτα και τα ειδικά μέτρα που, αντίστοιχα, θα έπρεπε από τότε να ληφθούν για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα.
Και στο καπάκι; Ένας Υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής που διάβασε όπως ήθελε τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας και, αντί σε κάθε βήμα αυτής της διαδρομής να παλεύει λυσσαλέα για τις ελληνικές θέσεις και συμφέροντα και να προβάλει όσο μπορεί τη σκληρή πραγματικότητα που διαμορφωνόταν στα νησιά, προτίμησε να «ερμηνεύει» από το γραφείο του την κατάσταση όπως ήθελε και έφτασε να βρεθεί απέναντι στις τοπικές κοινωνίες, απευθύνοντας έως και σκαιούς χαρακτηρισμούς στους εκλεγμένους δημάρχους τους –εν προκειμένω τον Μιχάλη Αγγελόπουλο, τον Σπύρο Γαληνό και τον Μανώλη Βουρνού.

Οι οποίοι, για να επιστρέψουμε στην αρχή, κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι «εναλλακτική λύση» δεν υπήρχε. Και το μυαλό τους ξεκαθάρισε θαυμάσια. Και πρακτικώς από την αρχή –συνασπιζόμενοι μάλιστα, γεγονός σπάνιο όσο και το χιόνι τον Αύγουστο για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα- πάτησαν πόδι, όσο και όπως μπορούσαν, στα αλλοπρόσαλλα σχέδια που αβασάνιστα εκπονούσαν τα κυβερνητικά γραφεία.

Αξιέπαινη η προσπάθειά τους. Αλλά δυστυχώς, μάλλον μοναχική.  Και, εκ των πραγμάτων, μέχρις εκεί που έφτανε το χέρι τους –πρακτικώς δηλαδή, όχι πολύ μακριά, για λόγους που έχουμε πολλές φορές εξηγήσει από εδώ.
Το παράδειγμά τους, όμως, θα έπρεπε να έχει βρει άμεσα συμπαραστάτες. Από πρόπερσι το φθινόπωρο ήδη θα έπρεπε να έχει ξεκινήσει πανστρατιά στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου, που να στηρίζει την προσπάθεια να μη μετατραπούν σε «Γκουαντανάμο» η Σάμος, η Λέσβος, η Χίος… Θα έπρεπε να έχει συσπειρώσει όλες τις παρατάξεις, όλους τους φορείς, την Περιφέρεια και, κατόπιν πίεσης, σοβαρής και συνεχούς, τον Σεβαστάκη, τον Πάλλη, τον Μιχαηλίδη.

Αντ’ αυτού (και παρότι το τι θα συνέβαινε ήταν ηλίου φαεινότερο), ακόμη και σήμερα, όπως και όλο τον προηγούμενο καιρό, οι Δήμοι προσπαθούν, μέχρι τον Αβραμόπουλο και τον Γιούνκερ έχουν φτάσει, αλλά η καρέκλα τους από κάτω ροκανίζεται για λόγους μικροπολιτικής και στη βάση στενών συμφερόντων και επιδιώξεων, εν πολλοίς προσωπικών.

Χάθηκε χρόνος έτσι, δόθηκαν άλλοθι για κωλυσιεργίες και αναβολές από κυβερνητικής πλευράς, ίδρωσαν πολύ λιγότερα αυτιά απ’ όσα θα έπρεπε. Είναι κρίμα. Αλλά ακόμη και σήμερα που μιλάμε, πόσο διαφορετικά θα ήταν  τα πράγματα, αν η συγκέντρωση της 5ης Δεκεμβρίου είχε ολοφάνερα πίσω της έναν καθολικό συνασπισμό, όλων όσοι άμεσα ή έμμεσα εκπροσωπούν τις τοπικές κοινωνίες των τριών νησιών;

Μάλλον πολύ διαφορετικά, έτσι δεν είναι;
Τι τα θέλετε, όμως;
Εφόσον κάποιοι νόμιζαν ότι εναλλακτικές υπήρχαν, πώς να ξεκαθάριζε το μυαλό τους; Μακάρι, τουλάχιστον, να συμβεί τώρα, έστω την ύστατη στιγμή…

About The Author

Number of Entries : 682

Leave a Comment

Scroll to top